U bent hier: Start Teksten 11 november 2008

11 november 2008

Vandaag 90 jaar geleden werd op de 11de dag van de elfde maand om 11 uur de wapenstilstand van de Eerste Wereldoorlog in 1918 getekend.

Vandaag is het meer dan een symbolische dag.  Een dag van vrede, een dag van bezinning en vergeving, maar vooral van diep respect en oprechte en dankbare hulde aan de vele mensen die hun leven waagden voor onze democratie, voor onze vrijheid. 

Vandaag is het niet alleen een herdenking van het einde van de oorlogen, maar het biedt ons een unieke kans om ook stil te staan bij de conflicten in de hele wereld.

Vandaag gebeuren er nog steeds zoveel misdaden tegen de menselijkheid. Deze vaststelling spoort ons aan om herdenkingen zoals deze aan te grijpen voor een grotere en duidelijkere sensibilisering en bewustwording bij ieder van ons, jong en oud, dat ons democratisch maatschappijmodel met zijn sterke sociale bescherming geen vanzelfsprekendheid is.

Na de laatste Wereldoorlog is ons land er enorm op vooruitgegaan.  We leven in een land van luxe en voorspoed.  Maar we leven ook in een land, in een Europa, in een wereld van grote onverdraagzaamheid en toenemende verzuring. Het lijkt wel zo te zijn dat hoe rijker een samenleving is, hoe ongelukkiger en verzuurder de mensen uit die samenleving door het leven gaan.

Bovendien leven we in een wereld waar het geweld, nutteloos geweld, enorm is toegenomen.  Kijk maar wat er de voorbije weken gebeurde in Oost Congo, Afghanistan,  Gisteren nog de bomaanslag op onschuldige schoolkinderen in Irak.  De oorlog van de terreur is een nieuwe vreselijke oorlog. Een oorlog die het gemunt heeft op onze democratie, op ons waardesysteem, op ons samenlevingsmodel van vrije meningsuiting en verdraagzaamheid.  Net daar waar zoveel mensen hun leven hebben voor gegeven.

We leven ook in een wereld waar een economische oorlog aan de gang is, tussen arme en rijke landen, tussen mensen onderling die elkaar uitbuiten.

De minste vonk, de minste aanleiding heeft als gevolg dat er nieuwe conflicten ontstaan.  En dat, beste mensen, mogen we niet laten gebeuren. Hiertegen moeten wij blijven protesteren.

En gisteren hebben wij een grote Vlaming verloren. Wannes van de Velde, een man die altijd is blijven protesteren tegen het zinloos oorlogsgeweld. Wij kennen allemaal zijn schitterende vertaling van Bob Dylans “Masters of War” “Oorlogsgeleerden”. Een beklemmend lied over rassenhaat, religieus fanatisme, armoede, de gevangenis, de nucleaire wedloop, en over de militaire industrie.

 “ Come you masters of war / You that build all the guns”.

Of zoals de Wannes het vertaalde” Oorlogsgeleerden, genie’s van ’t kanon, ge bouwde torpedo en waterstofbom”

En natuurlijk ook zijn eigen liederen zoals  het mooie kerstverhaal in de loopgrachten van de Westhoek tijdens WO I “Kerstmis is dien dag dat ze niet schieten.”

En daarom wil ik vandaag besluiten met een minder gekend oorlogslied van Wannes van de Velde, namelijk  “De Bunkers”.  Getuigen in vele parken, weiden en bossen van de twee wereldoorlogen. Een lied  met ook een beetje Schotense roots. Het arrangement is namelijk van Stefan Wellens, die samen met de andere Schotenaren Jan Wellens, Gilberte Van den Plas en Ben Faes voor de muzikale begeleiding zorgen.

Harrie Hendrickx