25 jaar “De Vier Notelaars vzw”

Geachte genodigden, vrienden van de Vier Notelaars,

Geachte leden van de beheerraad,

Beste opvoeders, personeel en residenten van de Vier Notelaars,

In de bijlage tot het Belgisch Staatsblad van 25 november 1982 vinden wij de oprichting van de “Stichting Het Criem”, genoemd naar een van de oprichters mevrouw Criem Jeanne.

Misschien vraagt U zich af wat dit allemaal te maken heeft met “De Vier Notelaars” en met de viering van het 25 jarig bestaan. Het wordt wel iets duidelijker als ik zeg dat één van de medeoprichters Vanhaecke Leo was.

Op 1 november 1984 vinden wij in het staatsblad een verslag van de algemene vergadering van 2 november 1983 met volgende belangrijke punten:

de aanvaarding van het ontslag van mevrouw Criem Jeanne.
de naamswijziging naar “De Vier Notelaars”
en de wijziging van de maatschappelijke zetel naar Schoten en wel naar Huize Iepenburg

Het doel van de vereniging is en ik citeer uit de akte: “De vereniging heeft tot doel en dit in een duidelijk christelijk perspectief het oprichten van tehuizen in de ruimste zin des woords, waar aan volwassen gehandicapten aangepaste voeding, begeleiding en huisvesting wordt verstrekt om alzo een volledige integratie in de maatschappij mogelijk te maken.”

Huize Iepenburg bleek maar een tijdelijke oplossing te zijn, want Leo vertrok met heel de karavaan richting Kapellen. Was het verhaal Schoten hiermee gedaan?

Neen, en daarvoor moet ik iets verder terug gaan in het verleden. De gemeente Schoten had namelijk in 1969 landbouwgronden onteigend aan de Weytschotbaan voor het aanleggen van een stortplaats met een huisvuil verkleiningsinstallatie.

Omdat de uitbating van de verkleiningsinstallatie de afbraak van de op de landbouwgrond gelegen boerderijen niet vereiste, werden deze in 1972 verhuurd aan de families Jacobs en Van den Bossche.

Het afvaldecreet van 2 juli 1981 maakte een voortijdig einde aan de stortactiviteiten te Schoten. De gemeentelijke huisvuil verkleiningsinstallatie werd dan ook definitief gesloten op 1 januari 1989.

Blijkbaar was er ook vanuit de “De Vier Notelaars” nog een beetje heimwee naar Schoten. Want begin 1989 kreeg het college van Burgemeester en Schepenen een brief met een verzoek en ik citeer “Om de beschikking te krijgen over gemeentelijke gronden teneinde daarop een aantal paviljoenen te kunnen bouwen. Vereist was een rustige omgeving, met veel groen, en met mogelijkheden tot landelijke bezigheden.”

Op 3 april werd er een afspraak gemaakt om een plaatsbezoek te brengen aan de gronden van de Wijtschotbaan. Een van de boerderijen, boer Jacobs, was nog in exploitatie, voor de andere boerderij dacht de gemeente aan een bestemming als kinderboerderij. Later werd het de boerderij die in gebruik werd genomen door onze eigen groendienst

Het antwoord op 9 mei 1989 van de beheerraad van “De Vier Notelaars” was dan ook dat men het ten zeerste op prijs zou stellen om over een stuk grond van 2 à 3 ha groot in erfpacht van de gemeente te bekomen. Als men vraagt kan men uiteraard beter doorvragen.

Op 16 mei 1989 werd door het toenmalig college een principieel akkoord gegeven tot het opstalrecht op voorwaarde dat de gemeente niet financieel moest tussen komen en dat het project ook open moest staan voor Schotense minder-validen.

Toch zou het nog tot 22 februari 1990 duren voordat de gemeenteraad het erfpachtrecht verleenden op een aantal gronden voor een oppervlakte van 11.500 m2.

Dit had te maken met de juiste afbakening van de gronden, de schattingen , maar ook met het verkrijgen van een stedenbouwkundig attest en ik citeer dit attest : “Het eigendom komt in aanmerking voor het voorgestelde gehandicaptenproject met toepassing van art. 20 van het K.B. van 28.12.1972.”

Intussen had de VZW ook niet stil gezeten. Er moesten immers plannen gemaakt worden, subsidies aangevraagd.

Trouwens men zou denken dat zulk project in de gemeenteraad een eenparige goedkeuring zou krijgen, maar dit was zeker niet het geval. Volgens Agalev lag alles volgens het gewestplan in agrarisch gebied en druiste dit voorstel in tegen de maximale vrijwaring van de open ruimten. Met 19 stemmen ja (meerderheid + de 2 mensen van het VB) tegen 11 stemmen neen (Agalev en SP) werd het erfpachtrecht goedgekeurd.

Het was een voorloper van wat men nu een PPS(Publiek-Private Samenwerking) zou noemen.

Maar blijkbaar was het aantal vierkante meters nog niet voldoende. In 1993 toen de hoeve van boer Jacobs leeg kwam te staan kregen wij terug een brief van De Vier Notelaars om het nieuwbouwproject te kunnen uitbreiden met de hoeve.

In de gemeente werd een gemengde commissie opgericht samen met De Vier Notelaars om te zien of deze gebouwen voor hen dienstig zouden zijn maar ook voor eigen gebruik door de gemeente.

Voor de gemeente zaten in deze commissie Raymond Dieltjens, Monique van den Bogaert en ikzelf. Dit leidde in 1997 tot een eenparig gemeenteraadsbesluit voor het gebruiksrecht van de schuur, de bijhorende berghokken, de moestuin enz. voor De Vier Notelaars. De gemeente behoudt voor eigen gebruik de hoeve met voortuin, dit omdat er plannen waren hier een ecoklas in onder te brengen.

Op 24 september 1998 werd het gebruiksrecht omgezet in de uitbreiding van het erfpacht. Door deze uitbreiding kon men de bestaande schuur saneren en tevens een serre en twee stallingen bouwen.

Het dossier van de ecoklassen kreeg ook een andere wending:

eerst en vooral omdat de renovatie van de woning veel te duur was voor de gemeente
de dreigende boete voor leegstand van het gebouw
en een nieuw voorstel vanuit de milieudienst tot locatie aansluitend aan de reeds bestaande ecotuin

En zo werd in de gemeenteraad van 31 oktober 2002 de erfpacht nogmaals uitgebreid tot de landbouwwoning en de aanpalende voortuin.

Als lid van het college van Burgemeester en Schepenen heb ik het voorrecht gehad om al deze stappen mee te maken. Ik mag dan ook zeggen dat dit alles in onderling overleg, en in een uitstekende samenwerking met de VZW gebeurd is. Dat wij, als gemeente, blij zijn met dit mooie project en de geweldige inzet van de beheerraad van De Vier Notelaars en al hun personeel om dit alles te verwezenlijken.

Wij weten dat de zorgen van 25jaar geleden niet meer dezelfde zijn als deze van vandaag. Enerzijds zal het ouder worden van de ingezetenen weer nieuwe uitdagingen meebrengen. Anderzijds zal er ook een natuurlijke vernieuwing komen, zodat er ook een toekomst zal zijn om de volgende 25 jaren rond te maken. Want 25 jaar is een eerste mijlpaal om verder te gaan naar 50 jaar.

In ieder geval mag je, zoals in het verleden, blijven rekenen op de gemeente.

Harrie Hendrickx
Burgemeester

[terug naar boven]